پیاده‌سازی Zero Trust در سازمان‌های ایرانی: یک راهنمای عملی

Zero Trust یعنی هیچ دسترسی‌ای صرفاً به دلیل حضور در شبکه داخلی قابل اعتماد نیست. هر درخواست باید بر اساس هویت، زمینه، سطح ریسک و سیاست‌های دسترسی ارزیابی شود.

شروع از هویت

بدون مدیریت هویت و نقش‌ها، Zero Trust فقط یک شعار باقی می‌ماند. سازمان باید بداند چه کسی، از کجا، به چه چیزی و با چه سطحی از مجوز دسترسی دارد.

گام‌های عملی

• بازبینی نقش‌ها و مجوزها
• فعال‌سازی احراز هویت چندمرحله‌ای برای دسترسی‌های حساس
• تقسیم‌بندی شبکه و سرویس‌ها
• پایش رفتار و ثبت رویدادهای امنیتی

شروع کم‌ریسک

ابتدا دسترسی‌های حساس و کاربران با سطح دسترسی بالا را شناسایی کنید، سپس سیاست‌ها را مرحله‌به‌مرحله روی سرویس‌های حیاتی اعمال کنید.

نتیجه

Zero Trust یک محصول آماده نیست؛ یک مسیر معماری و عملیاتی است که باید مرحله‌به‌مرحله در سازمان پیاده‌سازی شود.